Reprezentacja Belgii w piłce nożnej mężczyzn, znana pod przydomkiem Czerwone Diabły, to drużyna, która przeszła drogę od europejskiego średniaka do światowej potęgi. W 2018 roku zdobyła brązowy medal mistrzostw świata, pokonując Anglię 2:0 w meczu o trzecie miejsce – to najlepszy wynik w historii belgijskich występów na mundialu. Największym osiągnięciem futbolu belgijskiego pozostaje jednak złoty medal Igrzysk Olimpijskich z 1920 roku oraz brązowy z 1900 roku. Reprezentacja od 1904 roku jest członkiem FIFA, a od 1954 UEFA, co czyni ją jedną z najstarszych drużyn narodowych na świecie.
Reprezentacja Belgii w piłce nożnej – aktualny skład kadry
Za funkcjonowanie reprezentacji odpowiedzialny jest Królewski Belgijski Związek Piłki Nożnej, który systematycznie buduje zespół łączący doświadczenie z młodymi talentami. Skład kadry na obecny sezon przeszedł zmiany personalne po zakończeniu ery „złotego pokolenia”. Kompletne zestawienie zawodników powołanych do reprezentacji Belgii – z numerami, pozycjami i aktualnymi klubami – znajdziesz w tabeli poniżej.
Bramkarze
Obrońcy
Pomocnicy
Napastnicy
Historia i początki reprezentacji Belgii
Reprezentacja Belgii w piłce nożnej rozegrała swój pierwszy oficjalny mecz w historii 1 maja 1904 r., kiedy to zmierzyła się na własnej ziemi w Uccle z kadrą Francji. Wówczas spotkanie zakończyło się remisem 3:3. To było symboliczne starcie – dwie drużyny narodowe, które miały przed sobą ponad sto lat rywalizacji na europejskich boiskach.
Królewski Belgijski Związek Piłki Nożnej (KBVB) założono w 1895 roku, czyli prawie dekadę przed pierwszym oficjalnym meczem kadry. Belgijska piłka rozwijała się dynamicznie od samego początku, czego dowodem był udział w pierwszych edycjach mistrzostw świata. Czternastokrotnie startowała w finałach mistrzostw świata (1930, 1934, 1938, 1954, 1970, 1982, 1986, 1990, 1994, 1998, 2002, 2014, 2018, 2022), co pokazuje regularną obecność na największej piłkarskiej scenie.
Belgowie już trzy lata wcześniej w Antwerpii mierzyli się na turnieju z reprezentacją Holandii w trzech spotkaniach i za każdym razem zwyciężali. Wyniki tych gier nie są uznawane przez FIFA, ponieważ w drużynie Belgii zagrało trzech angielskich graczy.
Większość spotkań w roli gospodarza rozgrywa na Stadionie Króla Baudouina I w Brukseli. Ten wielofunkcyjny obiekt o pojemności ponad 50 tysięcy miejsc to świątynia belgijskiego futbolu, gdzie kibice regularnie wspierają swoich ulubieńców w charakterystycznych czerwonych barwach.
Największe sukcesy Belgii na arenie międzynarodowej
Triumf olimpijski 1920 – złoto na własnym terenie
Jako organizatorzy Igrzysk Olimpijskich w 1920 roku Belgowie sięgnęli po złoty medal, pokonując w finale Czechosłowację 2:0. To wydarzenie miało miejsce w Antwerpii i do dziś pozostaje najważniejszym trofeum w historii reprezentacji Belgii w piłce nożnej. Warto dodać, że w finale przy stanie 2:0 dla Belgów z boiska zdecydowała się zejść drużyna Czechosłowacji, która tym samym zaprotestowała przeciw nieobiektywnym sędziowaniu – finał ten przeszedł do historii jako jeden z najbardziej kontrowersyjnych.
Po raz pierwszy Belgia przystąpiła do zmagań olimpijskich w 1900 r. w Paryżu i w debiucie wywalczyła brązowy medal. Potem Belgia bez sukcesów walczyła na igrzyskach w 1924 i 1928 r. Ostatni raz Czerwone Diabły grały na IO w Pekinie, gdzie w 2008 r. zajęli czwarte miejsce.
Mistrzostwa świata – droga do brązowego medalu 2018
Do 2018 roku najlepszym miejscem Belgii na mistrzostwach świata było zajęcie czwartej lokaty na turnieju w Meksyku w 1986 r. W 1986 roku na mistrzostwach w Meksyku Belgia przegrała w półfinale z Argentyną (0:2), po czym zajęła czwarte miejsce po porażce z Francją (2:4). To był czas, gdy belgijska kadra pokazywała, że potrafi rywalizować z najlepszymi.
Mundial w Rosji w 2018 roku to szczyt możliwości „złotego pokolenia”. Zespół prowadzony przez Roberto Martineza grał ofensywny, widowiskowy futbol, a Romelu Lukaku strzelił 4 gole, finiszując na drugim miejscu listy strzelców turnieju. Belgia dotarła do półfinału, gdzie uległa przyszłym mistrzom świata – Francji 0:1. W meczu o trzecie miejsce Czerwone Diabły pokazały charakter, wygrywając z Anglią 2:0.
| Rok | Gospodarz | Wynik | Osiągnięcie |
|---|---|---|---|
| 2018 | Rosja | Brązowy medal | 3. miejsce |
| 2014 | Brazylia | Ćwierćfinał | 5-8. miejsce |
| 1986 | Meksyk | Półfinał | 4. miejsce |
| 2002 | Korea/Japonia | 1/8 finału | 9-16. miejsce |
| 1994 | USA | 1/8 finału | 9-16. miejsce |
| 1990 | Włochy | 1/8 finału | 9-16. miejsce |
Mistrzostwa Europy – srebrny medal 1980
Belgowie zagrali na Mistrzostwach Europy we Włoszech w 1980 r. i wtedy odnieśli sukces, kończąc turniej na drugim miejscu. Czerwone Diabły w finale Euro musiały uznać wyższość reprezentacji RFN 1:2. To pozostaje największym osiągnięciem reprezentacji Belgii na mistrzostwach Europy.
Osiem lat wcześniej, w swoim premierowym występie na Euro w 1972 r. Czerwone Diabły uplasowały się na trzecim miejscu, występując w roli gospodarza turnieju. Wówczas w Liege Belgia pokonała Węgrów 2:1. Lata 70. i 80. XX wieku to złoty okres belgijskiego futbolu, gdy reprezentacja regularnie sięgała po medale w najważniejszych turniejach.
Ostatnie Mistrzostwa Europy w 2021 roku zakończyły się dla Belgów na półfinale, co pokazuje, że mimo odejścia części gwiazd „złotego pokolenia”, drużyna wciąż należy do europejskiej czołówki.
Legendy i najlepsi strzelcy reprezentacji Belgii
Romelu Lukaku – niekwestionowany lider klasyfikacji
Lukaku strzelił dla Czerwonych Diabłów 68 bramek w 101 meczach. To wynik, który stawia go w absolutnej czołówce europejskich strzelców w historii futbolu reprezentacyjnego. Romelu Lukaku debiutował w reprezentacji w 2010 roku przeciwko Chorwacji. Jego pierwszy gol dla Czerwonych Diabłów padł przeciwko Rosji w listopadzie 2010 roku w postaci dubletów.
Lukaku, grający na przestrzeni lat w Chelsea, Evertonie, Manchesterze United, Interze Mediolan i AS Romie, jest żywą legendą belgijskiego futbolu. Jego skuteczność w kluczowych meczach, zwłaszcza na mundialu 2018, uczyniła go symbolem nowoczesnej reprezentacji Belgii.
Romelu Lukaku, a daleko za nim pozostali piłkarze. Tak wygląda zestawienie najlepszych strzelców Reprezentacji Belgii.
Eden Hazard i klasyczne legendy
Drugi na tej liście Eden Hazard ma „tylko” 33 gole na swoim koncie. W meczu o 3 miejsce Mistrzostw Świata 2018 przeciwko Anglii ustalił wynik, a Belgia wygrała 2:0. Hazard przez lata był twarzą reprezentacji, łącząc technikę z wizją gry i zdolnością do rozstrzygania najważniejszych spotkań.
Podium uzupełniają legendy Bernard Voorhoof i Paul Van Himst, każdy z 30 golami. Bernard Voorhoof był jednym z pięciu znanych zawodników, którzy wystąpili we wszystkich trzech przedwojennych turniejach MŚ, strzelając 30 goli w zaledwie 61 meczach. Od 8 maja 1938 roku, aż do czasu Lukaku to Voorhoof, był numerem 1 na liście strzelców belgijskiej kadry – przez ponad 70 lat nikt nie potrafił pobić jego rekordu.
Paul Van Himst strzelił hat-tricka przeciwko Izraelowi w eliminacjach do MŚ w listopadzie 1965 roku – jeden z najbardziej spektakularnych występów w historii reprezentacji. Van Himst to symbol belgijskiego futbolu lat 60. i 70., gracz, który swoją klasą inspirował kolejne pokolenia.
| Pozycja | Zawodnik | Gole | Mecze | Okres gry |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Romelu Lukaku | 68 | 101 | 2010-obecnie |
| 2 | Eden Hazard | 33 | 126 | 2008-2022 |
| 3 | Bernard Voorhoof | 30 | 61 | 1928-1940 |
| 4 | Paul Van Himst | 30 | 81 | 1960-1974 |
| 5 | Marc Wilmots | 29 | 70 | 1990-2002 |
Rekordziści występów w kadrze
Liderem jeżeli chodzi o ilość gier jest Jan Vertonghen. Najstarszy z grona 6 zawodników z ilością 100 meczów. Jest pierwszym belgijskim piłkarzem, który przekroczył liczbę 100 meczów w drużynie narodowej. Vertonghen to symbol stabilności i profesjonalizmu – obrońca, który przez lata tworzył fundament defensywy Czerwonych Diabłów.
Sześciu piłkarzy rozegrało 100 lub więcej meczów w Reprezentacji Belgii. To pokazuje, jak silna była era „złotego pokolenia”, gdy grupa zawodników przez lata stanowiła trzon kadry. Sto i więcej meczów rozegrali także Eden Hazard, Axel Witsel oraz Toby Alderweireld.
Axel Witsel ma teraz dwa mecze więcej na swoim koncie od Alderweirelda. On swój pierwszy mecz dla Belgii rozegrał 26 marca 2008 roku. W Brukseli rywalem Belgii było Maroko, które wygrało 4-1. Jedyną bramkę dla Belgów zdobył Witsel w 50 minucie. Debiut marzenie, choć wynik końcowy nie był po myśli gospodarzy.
Złote pokolenie i pozycja w rankingu FIFA
Reprezentacja Belgii przez kilka lat (2015-2018) utrzymywała się na szczycie lub w ścisłej czołówce rankingu, co było bezprecedensowym sukcesem dla stosunkowo małego kraju. To nie był przypadek – systematyczna praca nad rozwojem młodych talentów, profesjonalne akademie piłkarskie i eksport zawodników do najlepszych lig europejskich zaowocowały pojawieniem się wyjątkowej generacji.
„Złote pokolenie” z De Bruyne’m, Hazardem i Lukaku odeszło do historii, nie zdobywając wymarzonego wielkiego trofeum. To rozczarowanie dla kibiców, którzy przez lata wierzyli, że ten skład jest w stanie wygrać mistrzostwa świata lub Europy. Mimo braku głównego trofeum, brązowy medal mundialu 2018 i pozycja lidera rankingu FIFA to osiągnięcia, które na zawsze zapiszą się w historii belgijskiego futbolu.
- Kevin De Bruyne – uznawany za jednego z najlepszych pomocników na świecie, mózg drużyny Manchesteru City i reprezentacji
- Eden Hazard – przez lata czołowy drybler Premier League, gwiazda Chelsea i Realu Madryt
- Romelu Lukaku – najskuteczniejszy napastnik w historii kadry, strzelec w najważniejszych meczach
- Thibaut Courtois – bramkarz, który zdobył Złotą Rękawicę na MŚ 2018, filar Realu Madryt
Kevin De Bruyne pobił rekord asyst w Premier League w sezonie 2019/20.
Trenerzy reprezentacji Belgii w piłce nożnej
Od 2016 do 2022 roku selekcjonerem reprezentacji Belgii był Roberto Martinez, który przed objęciem tej posady prowadził drużyny Swansea City, Wigan Athletic i Evertonu. Pod wodzą Martineza Belgowie w 2018 roku odnieśli ogromny sukces, jakim było zdobycie trzeciego miejsca na mundialu. Hiszpański szkoleniowiec rozczarował jednak w kolejnych turniejach, czyli Euro 2020 oraz Mistrzostwach Świata 2022.
Rudi Garcia, 60-letni francuski szkoleniowiec, objął stanowisko selekcjonera reprezentacji Belgii, zastępując zwolnionego Domenico Tedesco. Posiada bogate doświadczenie trenerskie, zdobyte podczas pracy w takich klubach jak Lille OSC, gdzie w 2011 roku sięgnął po mistrzostwo i Puchar Francji, a także AS Roma, Olympique Marsylia, Olympique Lyon, Al-Nassr i SSC Napoli, które opuścił w listopadzie 2023 roku. Dla Garcii jest to pierwsza przygoda w roli selekcjonera drużyny narodowej.
Ciekawostki i rekordy
Najwyższe zwycięstwa w historii Belgowie odnosili na domowych obiektach: 9:0 nad Zambią w 1994 r., 10:1 nad San Marino w 2001 r. oraz ponownie dwukrotnie 9:0 – znad Gibraltarem w 2017 r., a także nad San Marino w 2019 r. Wynik 10:1 pozostaje rekordem reprezentacji Belgii pod względem różnicy bramek w jednym meczu.
Najwyższą porażkę 2:11 Belgia zanotowała na początku XX w. Miało to miejsce w wyjazdowej potyczce 17 kwietnia 1909 r., a przeciwnikiem Czerwonych Diabłów była amatorska reprezentacja Anglii. Z profesjonalną reprezentacją tego kraju Belgowie przegrali natomiast u siebie 1:9 w 1927 r. Te wyniki pochodzą z czasów, gdy belgijska piłka dopiero się rozwijała, a Anglia dominowała w europejskim futbolu.
Belgia jest czołowym zespołem pod względem kolejnych awansów do mistrzostw świata z gier eliminacyjnych – od 1982 do 2002 roku grała bez przerwy na światowym czempionacie. Lepiej prezentują się tylko zespoły Niemiec (od 1954 do 2014, w 1974 i 2006 jako gospodarz), Brazylii (awans w każdych eliminacjach – w 1950 i 2014 jako gospodarz) i Argentyny (od 1974, w 1978 jako gospodarz), jak również drużyny Włoch (od 1962 – gospodarz w 1934 i 1990), Hiszpanii (od 1978 – gospodarz w 1982) oraz Korei Płd (od 1986 – współgospodarz w 2002). To dowód na stabilność i regularność belgijskiego futbolu w latach 80. i 90.
Przyszłość reprezentacji Belgii
Teraz przychodzi czas na odbudowę. Belgia wciąż produkuje utalentowanych piłkarzy – młodzi zawodnicy z akademii Anderlechtu, Club Brugge czy Standardu Liège regularnie trafiają do czołowych lig europejskich. Kluczem do sukcesu będzie znalezienie równowagi między doświadczeniem a świeżością, a także stworzenie zespołu, który będzie grał dla siebie, a nie polegał wyłącznie na indywidualnych klasach.
Nowe pokolenie zawodników stoi przed wyzwaniem – dorównać osiągnięciom swoich poprzedników. Czerwone Diabły mają solidne fundamenty: sprawnie działający związek piłkarski, nowoczesne akademie, doświadczonych trenerów i tradycję regularnych występów na największych turniejach. Czy uda się zdobyć wymarzone wielkie trofeum? Najbliższe lata pokażą, czy Belgia potrafi ponownie wspiąć się na szczyt światowego futbolu.